Nieuws

Quarantaine

Tot mijn grote schrik zie ik twee streepjes op mijn corona-zelftest verschijnen. Dat is onverwacht want ik heb verder nergens last. Ik stuur een berichtje naar mijn collega’s van de redactie: ‘ik wou testen voor de zekerheid, maar het resultaat is helaas positief.’

Een dag later vertrek ik voor een officiële PCR-test naar de GGD. Bij mij in de buurt is er geen plek meer, dus dat wordt naar Utrecht kachelen. Ik rijd, ondanks de kou, met mijn autoraam open. Je moet goed ventileren toch? Ik zie een groot test-instituut voor mij opdoemen. De parkeerwacht wijst naar waar ik moet parkeren. Wat verbijsterd door de grote opzet van het test-instituut, stap ik de auto uit. Het gebouw doet me een beetje denken aan iets wat ik in van die end-of-the-world-films heb gezien, een enorm gebouw met grote ramen en een wit tentenkamp ernaast. Voor even moet ik denken aan The walking dead en The maze runner waarin geïnfecteerde mensen als een soort mutanten en zombies terugkeren om andere mensen aan te vallen en te besmetten. Is dat de rol die ik dalijk op me zal nemen?

Ik sluit achteraan in de lange rij van andere potentiële corona-patiënten. Eenmaal binnen meld ik mij aan bij de balie. ‘U mag doorlopen hoor,’ zegt de jongen achter de balie tegen mij. ‘Hier mag u plaatsnemen, dan doe ik mijn handschoenen even aan en kom ik bij u met de test,’ vervolgt hij. Ik neem plaats op iets dat op een bar-krukje lijkt. Grappige keuze voor een stoel wel. Het verwijst naar een plek waar je, na vandaag, de komende tijd niet meer zult en mag komen. Wacht, zei die jongen nou net ‘u’ tegen mij? Wat raar, hij is ongeveer mijn leeftijd. Wat mij betreft was dat formele niet nodig. Nadat deze jongen wat van mijn upil te pakken heeft en het in een testbuisje heeft gestopt, mag ik weer naar huis.

Al snel volgt het resultaat en ook de officiële test wijst uit dat ik inderdaad Corona heb. Dus begint mijn zelfisolatie. De komende tijd mag ik niet meer van mijn kamer van acht vierkante meter af. Gekke situatie wel. Ik, opgesloten in mijn kamer en mijn ouders die eten voor de deur zetten, op de deur kloppen om vervolgens naar beneden weg te rennen zodat ze niet met mij in contact hoeven komen. Ben ik veranderd in E.T. die tegen het einde van de film ook in een soort quarantaine afgezonderd wordt? Van het een op andere moment ben je ziek verklaard en wordt er van je verwacht dat je voor een tijdje als kluizenaar leeft.

Ik dacht dat ik dat met mijn introverte natuur gemakkelijk zou kunnen, maar het viel tegen. Ik heb altijd gezegd dat ik niet veel nodig heb en dat ik met wat Netflix-series of muziekinstrumenten mezelf best wel bezig kon houden. Onopgemerkt breng je toch veel tijd met anderen door, in elk geval met degenen met wie je samen in huis woont. Alleen het avondeten al, is iets wat we altijd samen met het gezin doen. Ik stort me maar op mijn werk voor Moesson, maar ik merk dat je voor creativiteit ook mensen om je heen nodig hebt. De inspiratie komt namelijk van samen iets beleven, het uitwisselen van ideeën, samen koffie drinken en kletsen. Collega Jessica appt mij en zegt dat ze me een boek zal opsturen, dan heb ik wat te lezen voor als ik me verveel. Zo kreeg ik het boek Een meisje van honderd van Marion Bloem opgestuurd. Ik keek naar het boek en dacht: wauw, dit is wel een dik boek zeg. Misschien maar goed ook, want nu heb ik in elk geval genoeg tijd om te lezen.