Nieuws

Kleinkinderen van de Oost

In Kleinkinderen van de Oost volgen we Daan van Citters en Joenoes Polnaya in hun zoektocht naar hun familiegeschiedenis en specifiek het verhaal van hun opa’s in Indonesie. De opa’s van beiden vochten voor Nederland tegen Indonesische onafhankelijkheid: Daans opa als Nederlands oorlogsvrijwilliger en die van Joenoes als Molukse soldaat. De twee vrienden, die elkaar ook van de set van de film De Oost kennen, worden gedwongen om zichzelf vragen te stellen over schuld, schaamte en transgenerationeel trauma. Het zijn moeilijke vragen die vooral nu, met een groeiende kritische blik op het koloniale verleden, belangrijk zijn.

Het Movies That Matter Festival vond plaats van 24 maart t/m 1 april. In het filmhuis Den Haag, Theater aan het Spui en Pathé Buitenhof zijn er dan inspirerende films te zien. Ook op satellietlocaties als: Filmhuis Alkmaar, Lumière (Maastricht), Louis Hartlooper Complex (Utrecht) en Verkadefabriek (Den Bosch), zijn er naast Kleinkinderen van de Oost weer volop Movies that Matter te zien.

Met Joenoes spraken we eerder over de thema’s die ook in Kleinkinderen van de Oost terugkomen. In dat interview vertellen Joenoes en Tara Hetharia over de Indische en Molukse identiteit, De Oost en de theatervoorstelling Gelukszoekers op Sumatra. Hieronder lees je een fragment:

De Oost 

Joenoes: ‘Een kantelpunt in mijn leven, een van de grootste dingen die ik heb gedaan. Dan heb ik het niet over de film alleen, maar over hoe het mij heeft geholpen. Mijn opa was soldaat in dat peleton dat je in de film ziet. Hij is al heel jong overleden. Ik heb hem op de set leren kennen door dingen te doen die hij ook gedaan had kunnen hebben. Daardoor begreep ik hem beter waardoor ik mezelf ook beter begreep.’ 
Tara: ‘Ik heb die film met drie vriendinnetjes gekeken. Ik was aan het eind zo gebroken, dat ik dacht: Wat er nu bij mij uitkomt is niet per se van mij. Een ander Indisch vriendinnetje had dat net zo. De andere twee waren niet Indisch en hadden weer hele andere gevoelens, gevoelens van schaamte, ook al konden ze er zelf niks aan doen. Het was fijn dat we dat met elkaar konden delen. Ik moest huilen, ik was verdrietig en ook heel erg boos. Dat er nu pas zo’n film is gemaakt waarover Nederlandse vriendinnen vragen aan mij stellen. Daarom was ik ook wel dankbaar omdat het nu aan het openbreken is.’ 

 

Het hele interview lees je in onze februari editie van 2023.

 

© Movies that Matter Festival 2023