Nieuws

Oranjekoorts - deel 3

Na de winst op gastland Qatar gaat Oranje naar de achtste finales van het WK voetbal. Dat werd uitbundig gevierd in West-Papoea, waar iedereen uitkijkt naar de wedstrijd van komende zaterdag tegen de Verenigde Staten. Maar is iedereen wel zo idolaat van Oranje? Daan sprak over de kansen voor het Nederlands elftal met een Nederlandse pater.

Door Daan Goppel

Ik heb een pater aan de telefoon. En hij spreekt… Nederlands. Met een accent dat ergens in de jaren 70 bevroren is benadrukt hij met zware stem alle ‘n’-en op het einde van zijn woorden. ‘Het gonst hier al weken dat er een zeer belangrijke persoon uit Holland komt. Ik dacht dat de ambassadeur kwam joh. Haha!’ Jantjes aankondiging dat er een hoge pief van de KNVB naar het verre Manokwari zou komen is dus breed gedeeld. Ik schud lachend mijn hoofd. ‘Maar je kunt gerust langskomen om even over voetbal te kletsen hoor.’

Frater Isak rijdt me de stad uit. Onderweg zien we Nederlandse, Braziliaanse, Argentijnse en Duitse vlaggen. De bebouwing wordt schaarser en de weg draait een heuvel op. We passeren het gebouw voor de inheemse Papoea-adviesraad, waar het onkruid hoog staat en de vochtvlekken tegen het betonnen muurwerk opklimmen. Daarna rijden we langs het strak geverfde hoofdkantoor van de lokale politie, waar door de centrale overheid onlangs duizend agenten zijn gestationeerd. Voor een kleine provinciestad als dit een ongekend aantal. Niet ver daarachter bevindt zich de katholieke kostschool die onder leiding van de Nederlandse pater is opgericht.

‘Kijk, daar is-ie! De KNVB-bobo. Welkom in Papoea, jongen,’ zegt de pater met een hartelijke glimlach en een knipoog. Hij draagt een korte broek en wit onderhemd. Op tafel ligt een pakje kretek sigaretten. Op zijn hoofd staat geen haar meer en diepe groeven hebben zich getekend in zijn door de tropenzon gevlekte huid. Met zijn straalblauwe ogen kijkt hij mij ietwat ondeugend aan.
Meer dan een halve eeuw geleden is de pater in de rimboe van Papoea verzeild geraakt. En in die tijd is hij voor veel Papoea’s een levende legende geworden. Van geboorte tot trouwen en overlijden, de pater zet zich al bijna een leven lang in voor het welzijn van de katholieke Papoea’s in dit gebied. Hij beschouwt goed onderwijs als sleutel tot ontwikkeling en richtte daarom meerdere scholen op. Voornamelijk arme Papoeakinderen uit de binnenlanden krijgen zo de mogelijkheid om zich met goed onderwijs een leven in de maatschappij te verwerven. Ik bezoek de pater op de school waar hij tot op heden werkzaam is.

Destijds, in 1970, was dat alsof de pater de wereld verliet, maar nu sinds enige jaren het internet ook in Papoea steeds verder verspreid raakt en er in snel tempo infrastructuur wordt aangelegd, lijkt het alsof de wereld hem weer terughaalt. ‘Vroeger noemde men dit de aars van de wereld. Haha,’ zegt hij met zijn door het vele roken geruwde stem. ‘Veel verder weg kon je op aarde niet komen, zelfs onze lieve heer wist lang niet waar Papoea lag.’ Hij grinnikt. ‘En bezoek? Welnee joh, de eerste tien jaar zat ik in het bos, toen kwam er niemand op bezoek. Rijst? Hadden we niet. Sagobrokken was het, en die doopten we dan in de thee.’ Als ik hem vraag of er 's nachts veel muggen zijn en of het nodig is dat ik mijn klamboe ophang zegt hij: 'Ach Malaria, in Bintuni, daar hadden we pas malaria, rillen was dat.’ Hij balt zijn handen tot vuisten en schudt zichzelf door elkaar. 'Rakakakakak! Zo ging dat.’ En hij klappert met zijn hagelwitte kunstgebit. Met een knipoog steekt hij een kreteksigaret op. 'Twee pakjes per dag. Ja ik weet het, ik zou eigenlijk moeten stoppen, maar ja.' De pater neemt een trek van zijn sigaret en buigt voorover om een aantal maal diep te hoesten. Daarna pakt het pufapparaatje dat voor hem op tafel ligt en inhaleert twee pufjes. ‘Maar goed, je wilt het over voetbal hebben.’

‘Ze kunnen de pot wel lekker dichthouden achterin. Ja, die verdediging zit wel snor. Maar je moet ook goaltjes kunnen maken. Ik snap niet waarom iedereen zo wild is van meneer Depay, die bakt er toch helemaal niks van. Ze hebben geen sterren meer zoals Robben of Van Persie.’ Na de avondmaaltijd met rijst en bladgroenten zit ik tegenover de pater in de eetruimte van het lerarencomplex. De pater rookt de ene na de andere sigaret en tikt de as af op een servetje. ‘Denkt u dat Nederland het ver gaat brengen, pater?’ vraag ik nadat we gegeten hebben.
‘Nou, nou..’ zegt de pater, en trekt aan zijn sigaret. ‘Ze zullen wel eerste worden. En dan de achtste finale wellicht ook nog wel, maar daarna moeten ze dan opeens tegen Argentinië of Frankrijk. Nou dat verliezen ze. Hoewel, die oom Louis laat zich de kaas natuurlijk niet van het brood eten. Dus wie weet toch nog de laatste vier. Dus dan heb je nog een paar konvooien te gaan jongen! Haha!’ lacht de pater.
‘En wat gebeurt er als Nederland verliest, pater?’
‘Nou ja, dan gaat iedereen zich lazarus zuipen van verdriet. Maar die Jantje gelooft natuurlijk dat ze wereldkampioen worden. Daar bidden ze vast allemaal hard voor, onze lieve heer wordt van het kruis gebeden, te meer omdat jullie daar in Holland zelf niet meer bidden, dus iemand zal het toch moeten doen, hè.’ De pater geeft een knipoog. ‘Maar de Brazilianen zijn katholiek dus die bidden ook. Haha.’
We moeten er beiden om grinniken. ‘Heeft u zelf eigenlijk gevoetbald pater?’
De pater trekt een grijns. ‘Oh jazeker, maar ik stond lekker op goal, want ik rookte al, dus dan hoefde ik niet zo hard te lopen.’
‘En in de hemel pater? Wordt er daar gevoetbald?’
‘Oh nou, de hemel behoort natuurlijk prachtig te zijn, dus als je dat graag zou willen, dan kunnen ze misschien wel wat versieren voor je, ergens op een of andere wolk.’

We moeten er beiden om lachen. Dan is het tijd om te gaan slapen en loopt de pater over de galerij naar zijn kamer. Buiten klinken de krekels in de tropennacht.

 

 

 

Deze publicatie is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten
www.fondsbjp.nl