Interviews

Cindy Frey

cindyfreyklein

Vijf minuten voor het interview. De fotogalerie, net als de rest van Kortrijk, ziet er verlaten uit. Misschien omdat het zondag is. Dan komt er vanuit de verte een motor aanrijden. Een stoere jonge vrouw stapt van de buddyseat en doet haar helm af. ‘Het is zulk lekker weer vandaag, dat mijn vriend en ik vanochtend besloten een stukje te gaan rijden.’ Cindy Frey voelt zich wel thuis in het Belgische stadje, vertelt ze, maar heeft altijd een speciale band met het Indische gevoeld. ‘Als ik mensen uit mijn omgeving vertel over mijn Indische afkomst, dan denken ze dat ik uit India kom. In België hebben ze nooit van Indo’s gehoord. Dat Indië een kolonie was van Nederland, weten de meesten hier niet eens.’

Soerabaja snacks
Cindy is geboren in het Belgische Overpelt, een dorpje vlakbij de Nederlandse grens waar haar ouders vanuit Nederland naartoe zijn verhuisd. Via haar Indische vader kreeg ze direct na haar geboorte de Nederlandse identiteit. Haar vader wilde elke dag Indisch eten, dus leerde haar moeder zich de Indische kookkunst aan. Ze werd er zelfs zo goed in dat ze een eigen traiteurdienst begon, Soerabaja Snacks, vernoemd naar de geboorteplaats van Cindy’s vader. Haar moeder overleed toen ze zeventien was, iets wat veel impact had op het gezin. ‘Mijn vader en de rest van de Indische familie hadden op dat moment minder contact met elkaar. Hierdoor had hij, maar hadden ook wij als kinderen, een periode minder een band met het Indische. Waarschijnlijk ook door het verlies van mijn moeder; juist Indische dingen deden ons te veel aan haar denken.’
Een tijd later hertrouwde haar vader met een Indische, waardoor de band met het Indische weer helemaal terug is.

Haar vader, stiefmoeder en twee jongere zussen wonen in Overpelt en het nabijgelegen Neerpelt. Op haar eenentwintigste is Cindy het huis uitgegaan. Momenteel woont ze met haar vriend Steve in de woning boven haar tattooshop en fotogalerie. Een eigen fotostudio is nog in aanbouw. Cindy probeert het contact met haar familie zo goed mogelijk te onderhouden. ‘Mijn vader, stiefmoeder en zussen bezoek ik regelmatig in Neerpelt en Overpelt. Ik heb ook nog een broer, jammer genoeg zie ik hem weinig. Hij woont in Berlijn waar hij werkt als tourmanager van rockbands.’
Liefde voor alternatieve muziek en tatoeages deelt ze met haar broer en zussen, vertelt ze. ‘Wat we vooral allemaal sterk met elkaar gemeen hebben is dat we erg trots zijn op onze Indische afkomst.’

Dichterbij eigen roots
Twee jaar geleden maakte ze een serie portretten van Indische mensen die op een expositie in het Brabantse Uden te bezichtigen waren. ‘Ik heb deze expositie in stijl geopend: in een sarong, met opgestoken haar. Het idee erachter was om dichter bij mijn eigen roots te komen. Ook heb ik het een beetje voor mijn vader gedaan, en om met Indische mensen in contact te komen. Dat mis ik hier in Kortrijk, hier zijn geen Indo’s en bovendien zijn de mensen hier niet zo joviaal als in het gebied waar ik als kind woonde. Toen gingen we vaak naar Nederland, naar toko’s in Weert of Eindhoven. Ook bezochten we pasar malams waar mijn vader dan veel Indische vrienden tegenkwam die wij onze ooms noemden.’

 



Cindy’s fotografiecarrière begon terwijl ze nog veganistisch kok was voor rockbands. ‘De avonden waarop ik kookte wilde ik op een gegeven moment vastleggen. In eerste instantie voor mezelf, als herinnering, dus kocht ik een cameraatje. Na twee weken kon ik al echt goed overweg met mijn fototoestel en nog geen half jaar later dacht ik: dit gaat mijn job worden.’ In 2006 kwam haar eerste concertfotografieboek uit: [curs]Girl at the rockshow[curs]. Hierin zijn alle foto’s uit de eerste twee jaar van haar fotografiecarrière gebundeld. ‘De titel, vernoemd naar een nummer van de rockband Blink 182, verwijst eigenlijk naar de manier waarop ik mij nu nog steeds voel als ik op een rockconcert ben. Als een meisje; concerten houden je namelijk jong.’ Aankomende december komt haar tweede concertfotografieboek uit, ter ere van haar tienjarige jubileum als fotografe. ‘In dit boek zullen de grotere artiesten staan: Green Day, Black Eyed Peas, Marilyn Manson.’ Daarnaast heeft ze nog vier fotografieboeken uitgegeven en verschijnt er elk jaar een kalender met zelfportretten.

Tough love
Of haar succes iets te maken heeft met haar Indische achtergrond? ‘Ik denk vooral met mijn vaders opvoeding. Tough love, was zijn stijl van opvoeden. Mijn vader was heel streng voor mij. Als hij teleurgesteld in mij was, sprak hij niet meer tegen me. Ik heb gehoord dat wel meer Indische ouders dit doen, dat het een heel Indische manier van straffen is. Leuk vond ik het niet, ik heb er toch wel een beetje een trauma van opgelopen, maar ik denk wel dat het mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Vroeger speelde ik ook op hoog niveau badminton, hij was zelf trainer. Als hij dan vanaf de zijlijn toekeek, speelde ik veel beter om hem maar niet teleur te stellen. Hij was anderzijds ook heel liefdevol. Zijn gezin was alles voor hem, nam echt de tijd voor ons. Ook was hij heel beschermend: iedereen mocht over de vloer komen, zolang wij maar binnen bleven.’ Cindy wil zelf geen kinderen, al vindt ze het overigens wel leuk om voor de dochter van haar vriend te zorgen. ‘Ik heb haar twee Indische zinnetjes geleerd die ze direct perfect heeft onthouden. ‘Selamat makan’, zeg ik tegen haar voordat we gaan eten. ‘Terima kasih’, antwoordt ze dan.

Haar carrière is belangrijk voor haar. De laatste tijd heeft Cindy zich vooral op haar tattooshop gefocust. ‘Ik heb de afgelopen twee jaar mijn fotografiecarrière op een laag pitje gezet zodat ik me kon toespitsen op tatoeëren, iets wat ik echt wilde. Ik ben bij iemand in de leer gegaan. Hierdoor heb dus ook een tijdje minder gereisd. Normaal gesproken word ik door bands gevraagd om bijvoorbeeld voor een week naar Los Angeles te komen voor een fotoshoot. Eigenlijk ben ik overal en nergens, voel mij daardoor echt een wereldburger. Nu mijn tattooshop goed loopt, wil ik fotografie weer gaan oppakken. Op dit moment geef ik al een aantal fotografieworkshops. Zodra mijn studio helemaal af is, ga ik hier privé fotografieworkshops geven.’

Tattoo-artieste
Cindy wilde altijd al iets creatiefs doen; toch reageerde niet iedereen enthousiast toen ze haar plannen als tattoo-artieste aankondigde. ‘Vooral mensen uit de tattoowereld, die ik al kende van mijn fotografiecarrière, beten mij toe dat ik dan wel leuke plaatjes schoot maar dat ik tatoeëren beter kon overlaten aan professionals. Ik heb nooit echt goed kunnen tekenen voordat ik het idee kreeg om tattoo-artieste te worden. Veel mensen dachten dat het mij niet zou lukken. Doordat ik van mijn Indische vader heb geleerd om altijd door te zetten, heb ik het tegendeel kunnen bewijzen. Daar ben ik trots op.’

Nadat ze het bovenbeen van een goede vriend had voorzien van een portret van zijn eigen gezicht, was haar carrière als tatoo-artist begonnen. ‘Een portret is het moeilijkste wat er is, maar ik wilde het per se leren om te bewijzen dat ik het kon. Na twee uur bezig te zijn, begon het al echt ergens op te lijken. Mensen die de tattoo nu zien vragen mij: “Is dat echt jouw eerste portret?” Zelf is hij er ook erg trots op, houdt vaak zijn korte broek omhoog om hem te laten zien.’ Ondertussen heeft Cindy al meer dan tien realistische portretten gezet, en werkt ze vanuit haar shop in Kortrijk op afspraak.

Self made woman
Haar nieuwste aanwinst is het woord Indo op haar lichaam getatoeëerd. Haar eerste Indo-tatoo. “ Hij is niet zo groot, want ik heb niet zoveel plek meer op mijn lijf. Ik hoop dat mensen dan zullen vragen wat de betekenis ervan is zodat ik ze kan vertellen over mijn Indische afkomst.’
Op de bovenkant van haar onderste vingerkootjes staat self made getatoeëerd. Cindy maakt haar handen tot vuisten zodat de getatoeëerde letters duidelijk te lezen zijn. ‘Mensen noemen mij een self made woman. Ik regel en bedenk namelijk alles zelf. Daarnaast heb ik mijzelf ook veel aangeleerd, zoals fotografie. Belangrijk heb ik altijd gevonden om vrij te zijn, om niet mee te gaan met de stroom. Ik ben eigenwijs, trek me niets aan van wat anderen van mij denken. Daar moet je sterk voor in je schoenen staan. Toen ik fotograaf wilde worden, had iedereen zijn twijfels. Hetzelfde gebeurde toen ik een aantal jaren later besloot een tweede carrière als tattoo-artist te beginnen. Grappig is dat dit mij juist extra heeft gemotiveerd. Het maakte mij vastbeslotener dan ooit om het tot een succes te maken.’

Door Dewi de Nijs Bik | Fotografie: Cindy Frey

Dit interview kun je terug vinden in Moesson november 2013