Nieuws

SNIK-SNIK BIJ EEN PAASEI

Heeft u wel eens zo’n mooi versierd chocolade ei gekregen met Pasen? Hoe lang staat het bij u te pronk voor u het over uw hart krijgt, het alle mooie suikerbloemetjes en kuikentjes ten spijt, te verorberen? Ik moet u een bekentenis doen. Sinds mijn 12^ejaar (en dat is al heel lang) breek ik elk hol Paasei direct na ontvangst open. Vroeger at ik de zoetigheid vrij snel achter elkaar op, nu blijven de stukken wel eens een tijdje bewaard in een blik tot kinderen zich erover ontfermen. Maar het gaat om het openbreken dat bij mij nooit langer dan een dag kan wachten. Waarom? Dat zal ik u eens vertellen.

Als kind logeerde ik vaak bij Oma en Opa die stapels oude Stuiverbladen, de Lach’s in de goedang bewaarde. Kwam ik logeren dan pakte ik een stapeltje en gezeten in mijn lievelings djaboeboom las ik eens deze geschiedenis, die diepe indruk op me maakte.

Juffrouw Anna was een eenzame jongejuffrouw. Ze zag er niet onaardig uit, was lief, hartelijk maar ongelooflijk schuw en teruggetrokken zodra ze in mannelijk gezelschap verkeerde. Dat was waarschijnlijk de oorzaak dat haar mooiste jaren voorbijgleden zonder dat ze de kans kon aangrijpen haar levensgeluk te vinden naast en met een partner. Men verweet haar weleens van kieskeurigheid, maar dat was het toch echt niet. Ze was doodeenvoudig overbescheiden en bang voor een teleurstelling.

De jonge banketbakkers assistent in de straat was de enige die wel eens een praatje met haar kon maken. Hij was bijna net zo schuw als Anna maar zijn dienst als bezorger maakte dat hij zich noodgedwongen wat spraakzamer moest betonen tegenover de klanten. Meer dan een groet, een praatje over het brood en het weer had hij met Anna nog niet gewaagd maar gevoel van bewondering of genegenheid (dat wist hij zelf in het begin eigenlijk niet), niet kon uiten, broeide en groeide het uit tot een ernstige verliefdheid. Karel droomde van Anna en in die dromen deed hij haar driest een huwelijksaanzoek. In die dromen viel Anna hem in de armen en leefden ze gelukkig nog vele jaren. Maar als Karel 6 uren later met zijn broodmand voor de deur van Anna stond, dan brak het zweet hem uit en durfde hij geen woord meer te zeggen dan gewoonlijk.

Hij piekerde en piekerde en ineens had hij het.

Het werd Pasen en de banketbakker maakte goede zaken met zijn chocolade eieren die echte kunststukken waren.

Karel kon de bestellingen maar nauwelijks af, maar vond toch tijd om nog heel laat een speciale bestelling te bezorgen.  Juffrouw Anna kon haar ogen niet geloven, wat een prachtig ei! Nog nooit had iemand haar zoiets duurs aan snoepgoed gegeven. Terwijl ze de doos doorzocht naar een kaartje klopte haar hart sneller. Kon het... ja, ze mocht hem erg graag die vriendelijke, verlegen jongeman, maar, dat kon toch niet. Of...

Toen ze het ei uit de doos haalde vond ze onderin een stukje toegevouwen papier: “ Van een bewonderaar die u altijd trouw zal blijven.”

Meer kwam Anna van de gever niet te weten. Ze zette het ei in een glazen stolp op de schoorsteenmantel en wachtte. Waarop? Ze durfde het zichzelf nauwelijks bekennen: op de bewonderaar. Wist ze maar positief dat “hij” het was, dan kon ze hem bedanken, dan... maar ze mocht het hem niet vragen, dat kon, dat zou brutaal, opdringerig zijn, want gestel dat het toch niet Karel was geweest. Anna voelde zich beurtelings blij en wanhopig.

De tijd verstreek, er gebeurde niets. Het werd zomer, herfst winter en Kerstmis stond voor de deur. Anna’s Paasei prijkte nog op de schoorsteenmantel.  In Anna’s hart was een zeer plekje, een nog niet geheelde wonde door een teleurstelling die ze niemand kon vertellen. Karel zag ze weinig meer. De laatste maanden had hij haar voortdurend ontweken als ze in de winkel kwam. Er was een nieuwe besteljongen gekomen omdat Karel nu zelf in de bakkerij stond. Er werd gezegd dat hij de zaak zou overnemen, dat de oude bakker zich wou terugtrekken. “Heb je het gehoord?”, vertelde de buurvrouw op een ochtend. “Karel is weg. Hij neemt de zaak toch niet over, hij heeft een zaak gekocht van zijn broer in België.” Anna’s hart kromp ineen. Nu wist ze zeker dat hij het nooit geweest kon zijn. Hij ging zonder ook maar iets tegen haar te hebben gezegd. Omdat hij niets te zeggen had natuurlijk. Dat ei was een grap geweest van iemand die de draak met haar had willen steken.

Anna zag Karel niet meer. Even had ze naar de winkel willen gaan om hem gedag te zeggen, maar ze kón niet. Misschien zou iets in haar verraden wat ze had gedacht... ze liet hem vertrekken. Zo gingen twee mensen uit elkaar zonder elkaar ooit geraakt te hebben.

“Ze laat niets na dan wat lijfgoed en meubeltjes”, zei de notaris. “...en een Paasei onder een stolp”, vulde de klerk aan. “Het is toch vreemd dat die oude mensen zich aan zulke dingen kunnen hechten.” “Gooi het maar weg”, zei de notaris, “het valt uit elkaar als je er maar naar wijst!” De klerk lichtte de stolp op en nog voor hij het ei had aangeraakt rolde het op de grond. Tussen de verpulverde chocolade scherven kwam iets wits tevoorschijn. Een briefje.

“Geliefde Anna, Vergeef mij deze manier, maar ik durf je het niet anders te zeggen, hoe zeer ik je liefheb. Als je mijn vrouw wilt worden stuur mij het lint van dit ei terug als antwoord. Als ik niets ontvang dan weet ik dat je mijn liefde niet beantwoordt. Wees niet bang dat ik ons geheim zal verraden, ik zal altijd van je houden.” – Karel.

Daarom breek ik mijn chocolade eieren altijd direct open. Het is of die donkere ruimte gemaakt is voor een zoet geheim, een opwindende boodschap. En al zou die niet voor mij zijn, zou ik er misschien een Anna mee kunnen helpen?

 

Lilian Ducelle.