Er zijn nog geen producten in uw winkelwagen geplaatst.
Interviews
Broederliefde
Door Jan van Stipriaan Luïscius // Beeld: familie Reijnders, AZ en PEC Zwolle
We zitten in verband met corona met zijn drieën achter de computer. In beeld twee goedlachse en sympathieke jongens van 22 jaar (Tijjani, vernoemd naar oud-profvoetballer Tijjani Babangida) en zijn broertje van 20 jaar (Eliano), die enthousiast over hun sportieve passie en hun roots vertellen: de oudste van de twee speelt voor AZ, zijn twee jaar jongere broertje voor PEC Zwolle. Ze spreken elkaar bijna elke dag telefonisch en tussendoor FaceTimen ze ook nog. En spreken tussendoor fysiek af. De gesprekken gaan lang niet alleen over voetbal, want er is nog meer op de wereld dat hen bezighoudt. De dag doornemen bijvoorbeeld.
Tijjani en Eliano Reijnders komen uit een gezin dat bestaat uit vijf personen. ‘We hebben nog een klein zusje van acht jaar. Zij is vaak duidelijk aanwezig. Nee, op voetbal zit ze niet’, grinniken ze. ‘Ons zusje zit namelijk op dansen. Ook heel leuk hoor’, verklaren ze in koor. ‘Onze moeder is half Moluks, half Nederlands. Onze vader is een Blanda.’

Het is vader Martin (destijds een bekende voetballer) die de jongens heeft gestimuleerd om op voetbal te gaan. Pa speelde zo’n tien jaar voor FC Zwolle (nu PEC Zwolle), maar ook in de VS en in Finland. Later werd hij trainer van CSV ’28. Tiijani: ‘Voetbal is ons met de paplepel ingegoten. Toen we vijf jaar waren, begonnen we bij de F’jes. Kluitjesvoetbal, ongecoördineerd met z’n allen achter de bal aanrennen. Als we voor een andere sport hadden gekozen, had dat vast wel gemogen. Maar aan de andere kant was het zo vanzelfsprekend dat het voetbal werd. Eigenlijk is daar nooit enige discussie over geweest. Pa is er heel blij mee.’
Eliano: ‘Hij heeft ons ook altijd geholpen, ook met de voetbalkneepjes.’ Dat stopte niet toen de broertjes eenmaal gearriveerd waren op het hoogste niveau, de eredivisie. ‘Ook nu is hij bij onze voetbalactiviteiten betrokken. Pa coacht ons en hij doet ook onze zaken. Alle wedstrijden die wij spelen, bekijkt hij kritisch. Pa is niet te beroerd om feedback te geven over wat er goed is gegaan en wat er beter kan én moet. Je kan zeggen dat hij voor onze carrière heel belangrijk is geweest. Nog altijd speelt hij een grote rol in ons leven én in ons voetballeven.’
De hele familie is apetrots dat Tijjani en Eliano het zover geschopt hebben. ‘Niet alleen onze ouders hoor, maar ook opa’s en oma’s steken niet onder stoelen of banken dat ze het geweldig vinden wat wij in het voetbal doen. Ze volgen ons allemaal op de voet. Vooral onze opa aan Molukse kant is verschrikkelijk enthousiast. Hij deelt foto’s van ons op zijn Facebook-pagina en leest alles over ons en waar onze clubs bij betrokken zijn. Door corona kunnen ze fysiek niet aanwezig zijn in het stadion, zoals ze altijd wel deden. Nu volgen ze ons via de televisie. We hopen heel erg dat een en ander het volgende seizoen allemaal weer wel mogelijk is.’
Spelers van Indische en Molukse afkomst lijken, zeker wanneer je het vergelijkt met bijvoorbeeld die van Marokkaanse of Surinaamse komaf, een minder bepalende rol te spelen in het topvoetbal. Toch zijn ze er wel, al lijkt het of ze minder opvallen. Tuurlijk, we kennen namen uit het verleden als Simon Tahamata, Giovanni van Bronckhorst, Bobby Petta, Stanley Brard, Sonny Silooy, Gaston Taument, John Heitinga, Denny Landzaat, Michael Mols, Jos Luhukay, Jhonny van Beukering, Ard van Peppen. En uit een nog verder verleden misschien zelfs nog Wim Groskamp, Beb Backhuys en Law Adam. Bij spelers die nog actief zijn, schieten ons de namen binnen van Mark van de Maarel, Navarone Foor en Jeffrey Leiwakabessy, maar heel veel langer is het lijstje van voetballers niet te maken. Toch zit er een jongere generatie aan te komen. Eliano: ‘Ik zie de laatste tijd steeds meer jongens met een Indische of Molukse achtergrond op hoog niveau spelen.’ Er is volgens de broertjes zeker een verandering gaande.
Het huidige Indonesië weet nauwelijks potten te breken, wanneer het om grote, internationale toernooien gaat. Sinds 1974 heeft het land zich geen enkele keer gekwalificeerd voor een WK. Zou het een idee zijn om op termijn het Indonesische voetbal te helpen met bijvoorbeeld workshops, mocht dat nodig blijken? ‘Dat zou misschien wel mooi zijn ja’, zegt Eliano. ‘Ik denk dat onze opa dat ook wel heel leuk zou vinden. Hij zou dan wel graag meewillen, denk ik.’ Tijjani en Eliano zeggen er niet serieus over na te denken, maar: ‘Zeg nooit nooit’
Hoe mooi zou het kunnen zijn, om ooit te werken in een land waar ze door de familieverhalen zulke banden mee hebben. Tijjani: ‘Helaas zijn we er nog nooit geweest. Maar we willen er heel graag een keer naar toe. We moeten vaak aan het land denken. We voélen ons Molukkers. Van onze pa hebben we geleerd, dat we trots moeten zijn op de Molukken. Dat zijn we ook echt.’ Eliano, lachend: ‘En natuurlijk hebben ‘we’ ook het lekkerste eten.’
‘Onze moeder en oma kunnen heel goed Indisch koken. Op z’n tijd is dat lekker smullen, zeker als dat eten gepaard gaat met de verhalen en herinneringen uit de ouwe tijd van Indonesië. Op verjaardagen en andere familiebijeenkomsten, wanneer de oma’s en opa’s er ook zijn, worden vaak herinneringen opgehaald.’ Veel fiducie dat de broers ooit zelf dat culinaire niveau zullen bereiken wanneer ze achter de potten en pannen gaan staan, hebben ze niet. De keuken, dat is eigenlijk niks voor ze. ‘Dat is toch echt iets meer voor vrouwen om goed te koken.’ Als de verslaggever vraagt of je zo’n uitspraak vandaag de dag nog wel kunt doen, klinkt het: ‘Oké, oké, oké.’

Hun grootste droom: samen in één team op het hoogste niveau uitkomen, bijvoorbeeld in de Champions League of voor het Nederlands elftal. En waarom ook niet? ‘Ronald en Frank de Boer zijn een beetje onze voorbeelden als het om voetbalcarrières gaat.’ De twee broertjes zijn nog relatief jong en spelen nu al op het hoogste niveau in de Nederlandse competitie; de kans dat ze erin slagen om de internationale ladder te beklimmen, lijkt niet geheel ondenkbaar.
Wie heeft het meeste talent van de twee? Even lijken de sympathieke broertjes de kat uit de boom te kijken, voordat ze antwoord geven. Diplomatiek zegt Tiijani: ‘Ik denk dat we allebei hetzelfde talent hebben. Wél is het zo dat Eliano meer heeft gescoord dan ik op die leeftijd.’ Eliano: ‘In creatief opzicht vertonen we wel wat gelijkenissen. Misschien ben ik wat feller dan mijn broer. Dat weet ik niet eens zeker. Maar even serieus: ik denk dat we allebei verschillende kwaliteiten hebben.’
Als het even kan en mag, willen de broertjes – samen hun hun vriendinnen – komende zomer richting Indonesië vertrekken. Bali zou sowieso een van de bestemmingen moeten worden. ‘Maar het zou ook mooi zijn, als we een rondreis kunnen maken om meer delen van het immense land te bezoeken. Dat is toch wel op dit moment onze grootste wens. En als het dit jaar niet kan, gaan we gewoon een jaartje later.’
Tijjani Reijnders (Zwolle, 29 juli 1998) is vernoemd naar oud-profvoetballer Tijjani Babangida. Hij verruilde PEC Zwolle in augustus 2017 in voor AZ, waar hij meestal als middenvelder opgesteld wordt. Zijn contract in Alkmaar loopt nog tot 30 juni 2025. Tijjani speelde in de jeugd van WVF, FC Zwolle, FC Twente en CSV '28.
Eliano Reijnders (Tampere, Finland, 23 oktober 2000) kwam samen met zijn broer Tijjani in 2015 over van FC Twente. In 2016 maakte hij de overstap naar PEC Zwolle. Daar speelt hij doorgaans als middenvelder. Zijn contract loopt tot medio 2025. Eerder speelde Eliano, net als zijn broer, voor CSV ’28, de club waar hun vader coach was.
Dit interview werd eerder gepubliceerd in Moesson (juni 2021).

