Interviews

We (Indo) rocken non-stop!

NongKrong augustus 2020 -BY KIRSTENVANSANTEN 2020-169

 

Heb je vlak na de eeuwwisseling in een club op de dansvloer gestaan? Dan heb je waarschijnlijk net als ik, lekker (aritmisch) met je pantat bewogen op de muziek van The Partsquad.
In 2005 bracht Ruben Fernhout samen met Jerry Leembruggen zijn eerste plaat Wat wil je doen uit en startten ze het label Good life music. Tegenwoordig kruipt zijn Indische bloed waar het niet gaan kan en is hij bezig met allerlei projecten die te maken hebben met zijn Indische roots.
Ruben is een energieke alleskunner met rawit in zijn bloed en een boel liefde voor zijn medemens in zijn hati.

Door:Jessica Anthonio Fotografie:Kirsten van Santen & FunX

Waar komt die liefde voor muziek vandaan? ‘Ik weet niets anders dan muziek, het zit in mijn genen’ zegt Ruben. ‘Het begon allemaal met muziek mixen op dubbele cassettedecks voor dansgroepen in Amsterdam waar ik ben opgegroeid. Elk jaar kwam daar als vanzelfsprekend steeds meer apparatuur bij, muziek maken zit in mijn DNA.'

Een aantal maanden geleden maakte hij voorzichtig bekend aan zijn vrienden dat hij een paar stappen terug gaat doen in Nederland om zo de Indonesische muziekscene een portie Ruben te geven, gemixt met de vocalen van lokale artiesten.

Waar komt die inspiratie vandaan? ‘Ik heb altijd nieuwe impulsen nodig, nieuwe projecten waar ik me op kan storten. Van het opzetten van de website Partypeeps2000 tot het organiseren van events. Uit de koker van het bedrijf dat ik heb met Jerry komen bijvoorbeeld ook Totally summer, RebelYard en boekingskantoor TopBillin. Ik ben altijd bezig geweest met nieuwe dingen. Met alle respect voor het rondje dat we hier in Nederland hebben mogen rennen, vond ik dat het tijd werd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Achter de schermen zal ik nog wel betrokken blijven bij The Partysquad hoor.'

Waarom dan de Indonesische scene? ‘Met name vanwege mijn roots en mijn voorliefde voor Indonesië. Ik kom daar al heel wat jaar met zoveel plezier! Op een dag merkte ik dat er in de clubs constant het liedje Traag van Kraantje pappie en Bizzey werd gedraaid en dat de locals helemaal los gingen op een Nederlands nummer. De mensen voelden de beat gewoon, ook al verstonden ze de tekst niet. Toen viel het kwartje, ik moest doorgaan met de muziek die ik altijd al maakte maar dan in het Behasa. Met neef Nick (Goodgrip) ging ik aan de slag en ondertussen hebben we al ongeveer 45 liedjes klaar liggen, begin 2021 willen we hiermee naar buiten gaan treden.'

Maar dan ben je al heel ver? ‘Ja best wel’ zegt hij trots. ‘Er wordt al gepraat met grote spelers, van labels tot filmproducenten. Dat maakt me zeker genoeg om te weten dat dit gaat werken. De liedjes worden wel wat minder provocerend dan wat we in Nederland uitgebracht hebben. We proberen wel edgy te blijven maar met een goede balans.'
Hoe kunnen we jou volgen daar? ‘Onder Anak Badung. Badung is een regio op Bali waar alles wat tof is zo een beetje gebeurt. Toepasslijk voor ons omdat wij daar graag vertoeven, in die regio ben ik nu ook bezig met het laten bouwen van mijn huis en studio. Maar Badung betekent ook een beetje nakal, stout, rebels.'

Ruben heeft een Indische moeder en een Hollandse vader. De moeder van Ruben is in 1949 geboren in Batavia, acht jaar later is zij naar Nederland gekomen.

Je bent een kind uit twee culturen, hoe komt het dat je nu zo gericht bent op Indonesië? ‘In het begin was ik me nog niet zo bewust van de verschillen tussen de Indische en Hollandse kant, dat besef kwam later pas. Dat het gebruik van een botol tjebok, de eetgewoontes en het samenkomen niet allemaal vanzelfsprekend zijn in elke familie. Ik ben me echt af gaan vragen hoe dat komt en waarom ik me meer thuis voel bij het Indische. Misschien ben ik wel bovenmatig geïnteresseerd geraakt omdat ik de kans heb gehad om veel naar Indonesië af te reizen en daar nu ook zaken te doen.'

Over zaken gesproken, je hebt nu ook je eigen kledinglijn? Ik heb al een aantal internationale dj’s rond zien lopen in een batik outfit van jouw hand.  
‘Klopt, Masa cinta, ik vind het echt te gek dat ze daar mee rond (willen) lopen. Batik vind ik oprecht mooi maar tegelijkertijd laat het ook een stukje identiteit zien...

Verder lezen? Dit verhaal stond in Moesson van oktober 2020