Er zijn nog geen producten in uw winkelwagen geplaatst.
Interviews
DANNY RUMBL
Door Jessica Anthonio // Foto’s: Ashley de Groot en archief Danny van den Hoonaard
Oma Toos
‘Oma Toos was de liefste oma ooit. De bedoeling van het kookboekje was om het gevoel van vroeger door te geven aan mijn jongere neefjes, nichtjes en ook mijn eigen kinderen; de nieuwe generatie die haar niet gekend heeft. Zij zijn niet opgegroeid met de gezellige familiefeesten die ik wel had. Het was namelijk altijd druk bij mijn grootouders op zondag, en elke maand was er wel iemand jarig. Ik heb daar hele warme herinneringen aan. Maar die tijd is helaas voorbij. Ik wil dat warme gevoel doorgeven aan de volgende generatie: dit is jullie achtergrond. Neven en nichten die haar wel gekend hebben zeggen allemaal hetzelfde: ze was de liefste oma ooit. Mijn oma was niet per se de beste kok, maar wel een heel inspirerend figuur. Sommige familieleden zeiden: “Ja, maar ze kon toch helemaal niet zo goed koken?” Dat klopt, maar dat maakte mij niets uit, ze gaf ons allemaal het gevoel dat we haar favoriet waren en dat maakt haar zo speciaal voor mij. Ze vertelde graag verhalen over de mooie tijd voor de oorlog, maar niets over het stuk dat daarna kwam. De oorlog, de overtocht, dat soort verhalen zijn onbesproken gebleven en dat vind ik nog steeds heel jammer. Het gevoel dat me ook bijblijft is dat ze altijd trots op me was. Toen ik net startte met grafitti vroeg ze mij om iets op de muur in haar woonkamer te maken. Omdat ze erg gelovig was, had ik een opengeslagen bijbel met een kaars voor haar geschilderd met daarbij ‘Kwee’ in graffiti letters. Het was niet mijn beste werk als ik daar nu op terug kijk. Ik was net begonnen als artiest en nog lang niet zo goed als nu, en ze woonde ook nog eens in een seniorenwoning haha! Maar dat maakte haar niets uit ze vond het prachtig en ik vond het heel leuk om te doen.’

Danny Rumbl
‘Rumbl betekent gedonder, als artiestennaam klinkt dat gewoon cooler. Ik heb altijd van tekenen gehouden en dat doe ik nog steeds. Veel inspiratie haal ik uit de animaties van Hanna-Barbera, die onder andere Yogi Bear en The Flintstoneshebben bedacht. Ik vind het mooi omdat de karakters classic blijven, want de studio bestaat al jaren niet meer.
Toen ik een jaar of 17 was kwam ik in aanraking met de kunst van graffiti. Het fijne van graffiti is dat je een alias hebt. Een eigen signatuur en niemand weet wie je bent. Dat vind ik het mooie eraan, ik ben namelijk niet de meest extraverte persoon. Ik kan mooie schilderingen maken, mensen genieten ervan en ik kan er in de anonimiteit van meegenieten. Nu moet ik wel zeggen dat ik mij de laatste jaren wel meer uitspreek. Vorig jaar tijdens het racismedebat en toen de hele Black Life Matters- beweging opkwam dacht ik: misschien is het ook wel belangrijk om meer over mijzelf te vertellen, ik heb namelijk genoeg dingen meegemaakt vroeger. Ik kreeg geregeld ‘poepchinees’ naar mijn hoofd geslingerd bijvoorbeeld. Voorheen vond ik het vooral belangrijk dat alles over mijn kunst ging en niet zozeer over mij, ik hoefde niet op de voorgrond. Mensen zagen een kunstwerk van Danny Rumbl maar niet wie er achter zat. Nu zie ik dat ik met mijn platform ook mensen kan inspireren en wellicht wel mensen aan het denken zetten. Ik verwerk in mijn kunst geregeld actuele gebeurtenissen die er in de wereld spelen, maar altijd met een knipoog. Ik wil niet met vingertjes gaan wijzen maar mijn boodschap met humor overbrengen.’

Verder lezen? Dit interview staat in Moesson van januari 2022

