Interviews

Jessica Lang

Jessica Lang_foto-LowRes

Het novembernummer van Moesson staat in het teken van Soul Food. Daarin vertellen vier mensen over een andere dimensie. Een universum dat we niet kunnen zien, maar waarvan we het bestaan wel kunnen voelen. Want innerlijke kracht zit in ons allemaal. Jessica Lang is zo iemand die in direct staat contact met de wereld die schuilgaat achter die van ons. In 2015 spraken we eerder met haar.

Door Josselien Verhoeve  // foto: archief Jessica Lang

 

Jessica Lang – Hollandse moeder, Menadonese vader - geneest al meer dan twintig jaar wereldwijd mensen met water dat ze instraalt. Maar pas sinds haar boek Deo Volente - de kracht van het water eind 2013 verscheen, leert ook het grote publiek in Nederland haar kennen. Haar boek is onder andere naar het Indonesisch vertaald en verschijnt daar deze maand. Jessica werkt zes dagen per week, maakt zelf haar huis schoon (’s nachts) en haalt haar kinderen van school. Opladen hoeft ze niet: ‘Ik kom helemaal bij van een actiethriller voor het slapen gaan.’ In Dubai is ze zo populair dat de telefoon in de presidentiële suite van het chique H-Hotel roodgloeiend stond tijdens haar verblijf. Wie is Jessica Lang (40) en waarom horen we in Nederland nu pas van haar?

Haar vader, Mario Lang, is de jongste uit een gezin van dertien kinderen en groeide op in Menado op Celebes. Daar bezat haar opa veel landerijen en was een bekend bokskampioen; niemand kon hem verslaan. Ze voelt nog altijd een sterke band met haar grootouders, ook al heeft ze haar opa nooit gekend en stierf haar oma toen Jessica vier was. In 1966, toen Mario twaalf was, kwam het gezin naar Nederland. Hij trouwde met de Hollandse Sonja Gerritsen, met wie hij al snel twee dochters kreeg: Jessica en haar zus. Hoewel geboren in Nederland voelt teruggaan naar Manado altijd als thuiskomen.

Zelf heeft Jessica ook twee dochters, voor wie ze zo min mogelijk van huis wil zijn. ‘Zodra ik de jongste naar school heb gebracht, vlieg ik de snelweg op, om bij de mensen thuis te komen. Gelukkig is Nederland klein en sta ik meestal om kwart voor drie weer op het schoolplein. Dan vraag ik mijn dochter: Wat wil je eten vanavond? En dan gaan we boodschappen doen. Mijn gave gaat als een soort sensor aan wanneer het nodig is en uit wanneer het klaar is. Ik ben een familiemens, het mag niet ten koste van mijn gezin gaan. Ook mijn partner is een geschenk uit de hemel, mijn steun en toeverlaat. Ik ben niet te koop, al ligt er een miljard op tafel.’

Hoe is het allemaal begonnen?

‘Als kind zag ik lichtstralen uit mijn handen komen. Met dat licht lag ik in mijn bed te spelen. Ik maakte bollen van energie en die gooide ik soms tegen de muur; dan verspreidde de energie zich naar alle kanten. Ik speelde mezelf in slaap. Als meisje besefte ik al wel dat andere mensen deze gave niet hadden. Ik was een druk kind, ontzettend nieuwsgierig en iedere schim ging ik direct achterna. Daar werden de mensen om mij heen wel eens gek van. Maar ik heb altijd mezelf kunnen zijn. Ik zag eens donkere slierten uit het hoofd van mijn moeder komen, die trok ik er zo uit. Toen was haar hoofdpijn over.  Mijn gave komt van boven. Maar onlangs vertelde mijn vader dat zijn zus vroeger een hele zware bevalling had die niet wilde vlotten. Mijn opa was aanwezig, deed zijn vingers in een glas water en sprak een gebed uit. Dit water liet hij mijn tante drinken. Meteen daarna werd mijn nicht geboren, zonder complicaties.

Ik zie dus niet alleen lichte en stralende energie. Ook de andere kant wordt mij getoond, bijvoorbeeld in de vorm van zwarte slierten. De energie kan ook rood zijn, dan staat het voor pijn. Een andere, veel voorkomende vorm van negativiteit is goena-goena, die zie ik keer op keer terug. Ik noem dat bewerking; dit komt in veel culturen voor. Alles wat met die donkere energie te maken heeft, noem ik negativiteit en haal ik weg. Het licht dat ik als klein kind al zag, straal ik in op het water dat ik gebruik om mensen te helpen. Water wordt warm wanneer ik het aanraak, dit gaat onbewust. Ik behandel met water en met geestelijk opereren.’

Wat bedoel je met geestelijk opereren? Hoe gaat zo’n behandeling?

Het begint allemaal wanneer iemand mij belt. Ik vraag eerst naar de naam en de leeftijd. Als ik die krijg, dan heb ik volledige toestemming en wordt het onzichtbare voor mij zichtbaar en tastbaar. Op de millimeter nauwkeurig kan ik door de telefoon aangeven waar bijvoorbeeld de pijn zit. Soms zie ik meer klachten, die niets met negativiteit te maken hebben. Dan geef ik aan op dat vlak niets te kunnen betekenen en adviseer ik iets anders: bezoek de huisarts bijvoorbeeld.

Ik heb een soort röntgenogen, ik bespeur in iemands lichaam zwarte plekken, maar deze kunnen dus ook grijs en rood zijn. Ik haal die plekken weg. De buitenkant van het lichaam moet schoon zijn, dan pas kan ik opereren. Anders kan er viezigheid van buiten het lichaam naar binnen komen. Daarom geef ik eerst een soort douche. Daarna opereer ik. Dat is een etherische operatie, op afstand, zonder te verwonden. Mensen voelen daarbij een soort wind. Allerlei instrumenten krijg ik aangereikt en ik maak de bewegingen die bij een operatie horen: inspuiten, snijden, dichtmaken. Na de behandeling ga ik scannen: ik strijk met het licht uit mijn handen twee, drie keer over het lichaam. In een keer is het te sterk en kan je duizelig worden. Sommigen hebben een herstellingsperiode nodig, bijvoorbeeld een maand, een week. Dan maak ik wat water erbij, dat ze kunnen drinken of op een zere plek kunnen toepassen.’

Zijn er mensen die afhankelijk van je worden?

‘Afhankelijk is een te zwaar woord. Sommigen hebben een nabehandeling nodig. Dus dan zijn ze inderdaad even afhankelijk van wat ik voor ze beteken. Maar de nabehandeling is tijdelijk en het is altijd een keuze. Ik help mensen met alle liefde, maar ze zijn vrij om mijn advies te volgen of niet. Dat moeten ze zelf weten. Ik ben daar heel makkelijk in. Dan laat ik het los.

Wat ik doe is cultuuroverschrijdend. Iedereen is voor mij gelijk, ook al zijn ze pimpelpaars of oranje. Ik ben recht voor zijn raap, maar ik ben ook heel warm, weet wat goed is of slecht. Ik ben er van overtuigd dat ik ben verkozen. Ik heb nooit met deze gave te koop gelopen. Niet uit schaamte of angst of bescheidenheid, ik had er geen behoefte aan. Deze gave heb ik gewoon, mooi toch? Toen het artikel in de plaatselijke krant vorig jaar meldde dat ik al twintig jaar mensen help, kwam dat bij de meeste vrienden en kennissen aan als donderslag bij heldere hemel. Nu in Moesson, treed ik voor het eerst echt naar buiten. Het voelde meteen goed.’

Ben je weleens bang?

‘Nooit. Ik ben voor dit werk uitverkoren, angst heb ik nooit gehad. Als je bang bent, word je kwetsbaar, een makkelijk slachtoffer en dan kun je geen mensen helpen. Ik weet wat ik doe, ik ben slechts een doorgeefluik. Het licht komt van boven door mij heen; die gave mag ik toepassen om mensen te helpen. De nadruk ligt op ‘mag’. Als ik het niet mag doen, dan zie ik het licht niet. Als ik iemand niet kan helpen, dan zie ik ook niets, snap je?’

Wordt er nooit misbruik van je gemaakt?

‘Jawel, dat is gebeurd. Mensen proberen het. Maar ik ben scherp. Ik hoef mensen niet te kennen om ze te kennen. Ik zeg altijd karma is a bitch, a real big bitch. Gelukkig maar dat karma bestaat, anders zou iedereen ongestraft elkaar vervelende dingen aan kunnen doen. Je hoeft niets te doen om wraak te nemen, het komt vanzelf. Haal het positieve uit het negatieve, ook al ben je zo bedonderd. Hebben ze genoten? Laat ze! Het zal altijd tijdelijk zijn. Jij komt als winnaar uit de bus, zolang je er maar boven staat en zuiver en eerlijk bent.’

Kun je je gave ook op jezelf toepassen?

‘Ik heb ooit een dubbele longontsteking gehad. Van het ene op het andere moment kreeg ik het benauwd en “zag” ik mijn lichaam van binnen. Oeps, een dubbele longontsteking! Ik ging nooit naar de dokter, maar die heb ik toen wel gebeld. Ondertussen werkte ik gewoon door. Ik ben positief eigenwijs. Het is oké om eens een goeie opdonder te krijgen, want het betekent vernieuwing. De dokter constateerde een dubbele longontsteking, maar ik weigerde naar het ziekenhuis te gaan. Wel vroeg ik om medicijnen en drie weken later was ik weer als nieuw. Bij de controle was op de longfoto’s geen spoor meer van een ontsteking te bekennen. De foto’s moesten dan ook een paar keer worden overgedaan, omdat de arts niet wilde aannemen dat er geen littekens waren ontstaan. Wondjes genezen snel bij mij, ik hoef er niets speciaals voor te doen.’

Wat is jouw belangrijkste motivatie?

‘Boven alles wil ik mensen ervan bewust maken dat negativiteit veel kan belemmeren en vernietigen. Negativiteit kan aan je blijven kleven, dat was je er niet even af met gewoon water en zeep. Het slechte ligt twenty four seven op de loer. Je moet altijd goed geaard zijn, maar niemand kan aarden met blokkades in zijn systeem. Dat uit zich weer in lichamelijke en psychische klachten. Die kan ik behandelen. Maar luister vooral naar je innerlijke stem! Een paar jaar terug nam ik ontslag bij mijn werkgever. De wachttijden liepen op een gegeven moment op tot meer dan zes maanden. Dat kan niet, dacht ik en toen ben ik in het diepe gesprongen. Ik heb er voor gekozen om dit mijn werk te laten zijn. Het gaat heel goed. Ik maak de gekste dingen mee, mijn leven is niet saai, geloof me. Maar gelukkig ben ik ook hartstikke down to earth. Motivatie; daar kun je het over hebben als je een hobby hebt. Dit doe ik met hart en ziel, dit is mijn lot. Natuurlijk krijg ik ook energie wanneer ik mensen mag helpen. Mooi toch, als het kan? Het is een geschenk, waar ik heel dankbaar voor ben.’

 

Dit interview met Jessica Lang door Josselien Verhoeve is eerder gepubliceerd in Moesson, januari 2015.