Nieuws

Even bellen met Tawatha Steendam

 

Door Aubrey van Leeuwen / foto: Tawatha Steendam

Samen met haar danspartner en goede vriend Jermaine, heeft Tawatha Steendam het SBS-6 programma De Dansmarathon gewonnen. Na vijftig uur dansen mochten zij 100.000 euro mee naar huis nemen. Moesson sprak met haar.

 

Hoe gaat het met je?

‘Ja, het gaat goed. Na de dansmarathon zijn we backstage gelijk even gaan slapen. Daarna zijn we naar een hotel overgebracht waar we na zeven uur slapen weer helemaal zijn hersteld. Ik was verbaasd over wat het lichaam eigenlijk allemaal aan kan.’

Het programma is flink bekritiseerd, wat vond je van die reactie?

‘Ik vind het lief dat Nederland zich zorgen over ons maakt. Op zich is dit goed maar we zijn goed begeleid door een medisch team. In aanloop naar het programma hebben we ook getraind en advies gekregen over voeding, wat wel en niet te eten. Als je ook luistert naar de ervaringen van andere deelnemers dan laat eigenlijk iedereen weten dat het een heel waardevolle en mooie ervaring is geweest.’

Je gaat het prijzengeld gebruiken om je familie in Indonesië te ontmoeten. Dacht je tijdens die vijftig uur dansen ook steeds aan hen? En hoe gaat het met deze reisplannen?

‘De reis naar Indonesië staat al gepland voor januari. Ik ben al een keer eerder in Indonesië geweest voor mijn wetenschappelijke onderzoeksstage naar zenuwbeschadiging door motorongelukken, maar het zal de eerste keer zijn dat ik mijn familie ga ontmoeten. Mijn familie was zeker de motivatie om door te gaan. Mijn vader is eigenlijk helemaal niet zo van de televisie, maar toch zijn mijn ouders naar de studio gekomen om me te steunen. Toen ik mijn ouders in de studio zag, kwam eigenlijk alles samen. Mijn neefjes en nichtjes waren ook mee. Ik wist van tevoren dat de reis naar Indonesië het doel zou zijn en ik dacht steeds: je doet het voor de familie. Mijn familie heeft roots in Indonesië, mijn opa en oma zijn er geboren en na de oorlog met de boot naar Nederland gekomen. Mijn vader is nog nooit in Indonesië geweest en ik ben dankbaar dat ik mijn familie die kans nu kan bieden.’

Wat hoop je dat de ontmoeting met je familie je gaat brengen?

‘Het is moeilijk om van tevoren te zeggen wat ik verwacht maar ik hoop in elk geval meer familieverhalen te horen. Ik hoop meer te leren over de spirit en mentaliteit van onze familie, waar bijvoorbeeld de muzikaliteit en het gevoel voor dans vandaan komt en wat de overeenkomsten tussen mij en mijn familie in Indonesië zijn.’